Projektowana wyporność standardowa określona była na 10 000 długich ton (ts), rzeczywista wynosiła około 11 750 ts, pełna około 14 100 ts.
Napęd stanowiły cztery zespoły turbin parowych Westinghouse, o łącznej projektowanej mocy 100 000 shp. Parę dostarczały cztery kotły wodnorurkowe Babcock & Wilcox o ciśnieniu roboczym 44 atm. Okręt nie posiadał turbin marszowych. Pomieszczenia kotłowni i maszynowni zostały zaprojektowane naprzemiennie, w tzw. systemie unitarnym. Turbiny napędzały za pośrednictwem przekładni redukcyjnych cztery wały napędowe. Okręt posiadał cztery turbogeneratory o łącznej mocy 600 kW i dwa awaryjne generatory wysokoprężne o mocy po 500 kW.
Główne uzbrojenie artyleryjskie składało się z 12 dział Mk 16 L/47 kal. 152 mm, umieszczonych na oddzielnych lawetach w czterech trójdziałowych wieżach artyleryjskich, po dwóch na dziobie i rufie, w superpozycjach. Uzupełniało je 12 armat uniwersalnych Mk 12 kal. 127 mm, w sześciu dwudziałowych wieżach Mk 32, po dwóch na burtach śródokręcia oraz po jednej w linii symetrii, za drugą i przed trzecią wieżą artylerii głównej. Małokalibrowe uzbrojenie przeciwlotnicze było zmienne, stanowiło je do 28 luf dział Bofors kal. 40 mm w poczwórnych i podwójnych stanowiskach oraz 10 dział Oerlikon kal.