Większą sławę i uznanie niż malarstwo przyniosła mu raczej praca konserwatora obrazów. Justynian Karnicki, z którym Sachowicz współpracował w Muzeum Sztuk Pięknych w Warszawie, nazwał go „pierwszym znawcą i najlepszym restauratorem na ziemi naszej”. Sachowicz odrestaurował ponad 2 tysiące obrazów, pochodzących z galerii Ogińskich, galerii nieborowskiej Radziwiłłów, kościołów warszawskich, zbiorów galerii berlińskich i wiedeńskich. Konserwacja obrazów mieściła się również w ramach obowiązków Sachowicza na stanowisku kustosza Muzeum Sztuk Pięknych w Warszawie, na które został powołany 1 stycznia 1863. W celu organizacji muzeum zgodnie z najnowszymi światowymi trendami, Sachowicz był delegowany na Wielką Wystawę Światową w Paryżu (1867), badał też sposób działania galerii w Dreźnie i Berlinie (1869). Jako znawca zajmował się również wyceną zbiorów malarstwa.
Był żonaty i miał dzieci. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 14-5-21/22).
Przypisy
Źródła: Elżbieta Szczawińska, Jacenty Sachowicz, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXIV, 1992
Kategoria:Absolwenci i studenci Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Polacy w Saksonii 1795–1918 Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1813 Kategoria:Zmarli w 1875 Kategoria:Ludzie urodzeni w Iłży Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie