Dwa dni później Puliti uderzył Węgra pięścią w twarz, po czym obaj zgodzili się na oficjalny pojedynek. Spotkali się cztery miesiące później w Nagykanizsie. Pojedynek trwał godzinę, po czym został przerwany przez obserwatorów z uwagi ilość ran odniesionych przez obu walczących. Ostatecznie obaj podali sobie rękę. W 1924 był też czwarty we florecie drużynowym. W rundzie finałowej, w pierwszym pojedynku Włosi spotkali się z Francuzami. W walce Luciena Gaudina i Aldo Boniego, przy wyniku 4:4 sędzia przyznał zwycięski punkt Francuzowi co rozwścieczyło Boniego, który obraził sędziego. Sędzia zażądał przeprosin, Boni odmówił, a włoska reprezentacja odśpiewała hymn Włoch i wycofała się z walki na znak protestu. Pozostałe dwa pojedynki Włoch w rundzie finałowej zakończyły się walkowerami. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku, gdzie zdobył dwa medale. Najpierw wspólnie z Ugo Pignottim, Giulio Gaudinim, Giorgio Pessiną, Gioacchino Guaragną i Giorgio Chiavaccim zwyciężył we florecie drużynowym. Następnie był czwarty we florecie indywidualnym, w rundzie finałowej wygrywając osiem z jedenastu pojedynków.