Ptak ten przypomniał więc bardziej jastrzębie, jak również inne endemiczne sowy, zasiedlające wyspy Maskarenów z rodzaju Mascarenotus i ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych żyjącego w czasach prehistorycznych na Wyspach Hawajskich – Circus dossenus. Grallistrix orion był przedostatnim pod względem wielkości gatunkiem sów z rodzaju Grallistrix. Dorosłe osobniki osiągały wielkość mniejszą od puszczyka zwyczajnego (Strix aluco). Jedynie Grallistrix erdmani zasiedlająca wyspę Maui była delikatniej od niej zbudowana.
thumb|400px|right|Lasy deszczowe wyspy Oʻahu były siedliskiem Grallistrix orion
Ekologia i rozprzestrzenienie Budowa ciała Grallistrix orion jest doskonałym przykładem ewolucyjnego przystosowania się do warunków środowiskowych i swoich ofiar. Sowa przystosowana była najprawdopodobniej do polowania w gęstych lasach deszczowych na dzienne ptaki latające, głównie z rodziny sierpodziobów. W przeciwieństwie do większości współczesnych sów, które łowią nocne ssaki, przystosowała się do polowania na drobne ptaki. Budowa ciała pozwalała jej na zwinne i szybkie manewry w gęstej roślinności.