Z powodu wrażliwości nieopancerzonej przedniej części ścian bocznych na ostrzał, część okrętów miała wzmacnianą osłonę w sposób improwizowany (np. „Cairo” w tym miejscu miał przykręcone zagięte szyny kolejowe). Brak jest informacji o ewentualnym wzmocnieniu pancerza „Cincinnati”D. Canney, The Old..., s.52.
Uzbrojenie „Cincinnati” składało się z 13 dział, umieszczonych w strzelnicach w kazamacie oraz dodatkowo jednego 12-funtowego działa pokładowego. W jego skład wchodziły 3 działa gładkolufowe 8-calowe (zapewne Dahlgrena), 4 działa gwintowane 42-funtowe, 6 dział 24-funtowych gładkolufowych i 1 działo 12-funtowe. We wrześniu 1862 dwa działa 42-funtowe zamieniono na gwintowane 30-funtowe. Pod koniec 1864 trzy działa 8-calowe zamieniono 9-calowe Dahlgrena, a dwa działa 42-funtowe zamieniono na 100-funtowe gwintowane
Służba Podobnie, jak inne jednostki tego typu, „Cincinnati” wszedł w styczniu 1862 w skład Zachodniej Flotylli Kanonierek Armii USA, a od 1 października 1862 wszedł w skład Marynarki Wojennej wraz z flotyllą, którą przemianowano na Eskadrę Missisipi. Był aktywny podczas kampanii na Missisipi i jej dopływach, począwszy od ataku na Fort Henry 6 lutego 1862.