Tekst spisany był północno-zachodnim pismem semickim. Uczeni nie są zgodni co do kwalifikacji dialektu, w jakim powstała inskrypcja – jedni zaliczają go do grupy języków kananejskich, inni dostrzegają związki z językiem staroaramejskim. Pierwotna wersja tekstu powstała najprawdopodobniej na długo przed spisaniem w odnalezionej formie.
Odnalezione fragmenty zostały przyporządkowane przez J. Hoftijzera i G. van der Kooija do dwóch zestawień i kilku mniejszych grup, których wzajemne powiązania są niejasne. Większość studiów poświęcona jest zestawieniu I. Mimo że jest ono fragmentaryczne, udało się po części zrekonstruować jego treść. Mówi on o Balaamie, synu Beora, którego nocą nawiedzili bogowie. Po otrzymaniu wiadomości od jednego z nich, Balaam następnego ranka zaczyna płakać. Zapytany o przyczyny swego smutku opowiada o zapowiedzianej przez bogów klęsce, prawdopodobnie suszy.
Forma i miejsce, w których znajdowała się inskrypcja, sugeruje, że miała znaczenie edukacyjne. Wizja Balaama przypomina biblijne teksty zapowiadające nadejście dnia Jahwe.