Podział na północną i południową część Królestwa Francji, poza pierwszym dwudziestoleciem istnienia inkwizycji we Francji, nie miał formalnego charakteru, jednak lokalne uwarunkowania w Langwedocji były na tyle odmienne od tych na północy, że wymagają odrębnego omówienia. Około roku 1330 podział ten stracił na znaczeniuLea, II, s. 112..
Heretycy we Francji thumb|Żółty krzyż katarów – narzucony przez Inkwizycję znak rozpoznawczy, który mieli nosić na swych ubraniach pokutujący heretycy Francja należała w późnym średniowieczu do krajów najbardziej dotkniętych zjawiskiem występowania nieortodoksyjnych ruchów religijnych, stojących w opozycji do Kościoła katolickiego. Już w 1022 w Orleanie odkryto, przede wszystkim pośród kanoników, kilkunastoosobową grupę heretyków negujących m.in. realność męki i zmartwychwstania Chrystusa. Większość z nich została spalona na rozkaz króla Francji Roberta II Pobożnego. Był to pierwszy znany przypadek zastosowania tej kary wobec heretyków w Europie zachodniej. Kilka lat później biskup Cambrai i Arras Gerard wykrył i aresztował w swej diecezji grupę heretyków odrzucających sakrament małżeństwa, ci jednak podporządkowali się jego autorytetowi i złożyli ortodoksyjne wyznanie wiary. W pierwszej połowie XII wieku w różnych częściach Francji działali nieortodoksyjni kaznodzieje, np.