W 1948 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Londynie, gdzie w wadze lekkociężkiej zdobył złoty medal z wynikiem 417,5 kg, ustanawiając jednocześnie nowy rekord olimpijski. Pokonał tam innego reprezentanta USA, Harolda Sakatę i Göstę Magnussona ze Szwecji. W tej samej konkurencji zdobywał także złote medale kolejno na mistrzostwach świata w Scheveningen w 1949 roku, mistrzostwach świata w Paryżu w 1950 roku oraz mistrzostwach świata w Mediolanie rok później. W międzyczasie zwyciężył również na igrzyskach panamerykańskich w Buenos Aires w 1951 roku.
Igrzyska olimpijskie w Helsinkach w 1952 roku były pierwszą międzynarodową imprezą, na której nie zdobył złotego medalu. Zajął tam drugie miejsce w wadze lekkociężkiej, rozdzielając na podium dwóch reprezentantów ZSRR: Trofima Łomakina i Arkadija Worobjowa. Następnie zajął trzecie miejsce podczas mistrzostw świata w Sztokholmie w 1953 roku, ulegając Worobjowowi i Łomakinowi. Ostatni medal zdobył w 1954 roku, zajmując trzecie miejsce w wadze średniej na mistrzostwach świata w Wiedniu.