I wojna światowa Przed I wojną światową w Stadzie znajdowało się 213 ogierów. Wojna nie zakłóciła w większym stopniu funkcjonowania jednostki, jednak pod jej koniec zrabowano 130 koni, pośród których znalazły się te najwartościowsze. W roku 1919 Stado przeszło pod zarząd pierwszego mianowanego przez władze polskie dyrektora: hrabiego Stefana Sumińskiego. Głównym jego zadaniem było odbudowanie pogłowia Stada. W roku 1924 stado liczyło już 185 ogierów.
II wojna światowa Sytuacja polityczna przed wybuchem II wojny światowej spowodowała ewakuację Stada na wschód. Konie przeniesiono bez większych strat do Stada Ogierów w Białce, skąd powróciła po wojnie do Sierakowa jedynie niewielka ich część. Podczas wojny stado znajdowało się pod administracją wojskową, a jego pogłowie uzupełniano ogierami niemieckimi. Pod koniec wojny stado z trudem zachowano, dzięki staraniom wielu zaangażowanych osób.
Czasy powojenne Konie powróciły do Sierakowa w sierpniu roku 1946. Pierwszym powojennym dyrektorem był inżynier Stanisław Hay. Duży wpływ na odbudowę pogłowia miało powołanie Związku Hodowców Koni. Stan ogierów po II wojnie wynosił 185 sztuk.