Ukończył studia prawnicze w George Washington University i pracował jako prawnik wojskowy do 1931 roku, gdy powrócił na morze na pokładzie pancernika „Arizona”. W 1935 roku odbył kurs w Naval War College, a w 1936 roku został adiutantem dowódcy 2. Eskadry Pancerników (Battleship Division 2) Battle Force na Pacyfiku, a następnie, po awansie do stopnia komandora podporucznika (lieutenant commander) adiutantem głównodowodzącego United States Fleet. W styczniu 1940 roku objął na krótko dowodzenie na niszczycielu „Hale”, by wkrótce otrzymać przydział w biurze Szefa Operacji Morskich.
W lipcu 1941 roku awansował do stopnia komandora porucznika (Commander), w czerwcu następnego roku do stopnia komandora (captain). Pierwszą część wojny na Pacyfiku spędził na morzu jako dowódca zespołów niszczycieli. Brał między innymi udział w bitwie koło wyspy Kolombangara oraz w bitwie w zatoce Vella. We wrześniu 1943 roku został członkiem sztabu Fifth Amphibious Force, uczestnicząc w kampanii na wyspach Gilberta. Od sierpnia 1944 roku wykładał na US Naval Academy w Annapolis. Pod koniec 1945 roku był adwokatem w postępowaniu sądowym przeciwko Charlesowi B. McVayowi III, dowódcy zatopionego krążownika „Indianapolis”. W marcu 1946 roku objął dowództwo krążownika „Providence”, a w grudniu tego roku został dowódcą rezerw 8.