thumb|240px|Grób Adolfa Falkowskiego na cmentarzu Powązkowskim Adolf Falkowski (ur. w Twerze, zm. 27 sierpnia 1963 w Warszawie) – polski lekarz psychiatra.
Życiorys Syn Stanisława (1849–1923) i Leontyny z Kraszewskich (1864–1935). Po ukończeniu gimnazjum w Twerze studiował na wydziale filologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza, a potem na wydziałach medycznych uniwersytetów we Fryburgu, Monachium, Berlinie i Heidelbergu. W Heidelbergu otrzymał tytuł doktora medycyny na podstawie dysertacji Ueber eigenartige mesenchymale Hämatome in Leber und Milz neben multiplen Angiomen der Haut bei einem Säugling. Dyplom nostryfikował w Moskwie w 1914 roku. W latach 1910–1912 pracował u Emila Abderhaldena w Berlinie, w latach 1911–1913 u Franza Nissla w Heidelbergu. W latach 1919–1921 lekarz w Szpitalu Jana Bożego w Warszawie. W latach 1923–1930 był adiunktem w Katedrze i Klinice Neurologicznej Uniwersytetu Wileńskiego. W 1929 habilitował się na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie rozprawy Znaczenie badania układu roślinnego w rozpoznawaniu niektórych schorzeń ośrodkowego systemu nerwowego i psychoz. Od 1930 do 1934 dyrektor szpitala psychiatrycznego w Kochanówce pod Łodzią. Uczestnik powstania warszawskiego.