sankcjonując oba standardy, zaakceptowano opcjonalne formy wyrazowe w obu odmianach. Jednak reformę kontestowali użytkownicy wersji bokmål, twierdząc, że zbytnio uproszczono pisownię i odrzucili poprawki mające na celu unifikację języka. Kolejna reforma, w roku 1938, przeprowadzona przez będącą u władzy partię pracy, również była przeprowadzona w duchu powstania zunifikowanej odmiany Samnorsk. Istotą tej reformy było znaczne zredukowanie wpływów językowych klas wyższych, co dawało dobry punkt wyjściowy do unifikacji. Po raz kolejny pokrzywdzeni poczuli się użytkownicy wersji bokmål, którzy już nie mogli polegać na wersji mówionej języka przy próbie jego zapisu.

Lata powojenne thumb|right|200px|Podział językowy Norwegii W okresie powojennym doszło do kolejnego rozwarstwienia w odmianie bokmål;