Literatura podaje następujące właściwości generacji rozproszonej: moc znamionowa jednostek znacząco mniejsza od jednostek wytwórczych energetyki zawodowej, w znacznej części jest własnością prywatną, przy czym znaczna grupa osób fizycznych lub prawnych będących właścicielami obiektów generacji rozproszonej nie zajmowała się dotychczas komercyjną działalnością w energetyce, jednostki generacji rozproszonej nie podlegają centralnemu dysponowaniu, jednostki generacji rozproszonej są przyłączone do sieci rozdzielczych średniego i niskiego napięcia, jednostki te nie biorą aktywnego udziału w procesach regulacji częstotliwości i napięcia.
Technologia wytwarzania energii elektrycznej w źródłach rozproszonych bardzo często związana jest z energetyką odnawialną, choć rzecz jasna nie każdy obiekt energetyki odnawialnej jest kwalifikowany jako obiekt energetyki rozproszonej. Farmy wiatrowej o mocy 200 MW nie da się „rozproszyć” nawet w sieci 110 kV, a kompaktowa elektrociepłownia na gaz ziemny o mocy 500 kW, nie jest zaliczana do OZE, choć kwalifikowana jest do energetyki rozproszonej. Ta sama elektrociepłownia zasilana biogazem jest klasyfikowana zarówno jako OZE, jak i źródło rozproszone. Nie można też bezkrytycznie przyjmować samej mocy źródła za jedyne kryterium zakwalifikowania do generacji rozproszonej.