System ich wierzeń nosił silne ślady politeizmu babilońskiego, co skłania niektórych badaczy do przypuszczenia, że społeczność miała mieszane judeo-samarytańskie korzenie. Funkcjonowała własna świątynia, równolegle do lokalnego bóstwa Chnum. Papirusy dokumentują okres od roku 495 do 399 p.n.e.
Biblia hebrajska podaje również, że po upadku Królestwa Judy w 597 p.n.e., a następnie zabójstwie Godoliasza, rządcy Judei z ramienia króla Babilonu, znaczna część Żydów znalazła schronienie w Egipcie (2 Krl 25:22-24, Jr 43:6-8). Pierwotnie, na wieść o wyborze Godoliasza, Żydzi, którzy wcześniej uszli do Moabu, Ammonu i Edomu i innych krain, powrócili do Judy (Jr 40:11-12). Jednak niebawem Godoliasz został zamordowany i ludność, z obawy o swoje bezpieczeństwo, uciekła do Egiptu (2 Krl 25:26, Jr 43:5-7). Liczebność uciekinierów jest nadal przedmiotem dyskusji. W Egipcie osiedli oni w Migdol, Tachpanches, Nof i Patros (Jr 44:1).