Poza tym uczestniczyła w tajnym nauczaniu, organizując roczne pomaturalne Studium Pracy Wychowawczo-Kulturalnej. W okresie 1941–1943 kontynuowała pracę w Miejskiej Pracowni Psychologicznej w Warszawie.
W czasie powstania warszawskiego była dowódcą oddziału łączniczek AK, działając w ramach WSK i powyższego wydziału. Jej szlak bojowy to Wola i Stare Miasto. Po upadku powstania pozostała ze szpitalami, a następnie dostała się do obozu przejściowego w Pruszkowie.
Była mianowana na stopień kapitana AK. Znajduje się na liście Kobiet Żołnierzy AK-WSK, oficerów KG AK Oddział V nominowanych do awansu na podstawie rozkazu Dowódcy AK nr 871/I z dnia 23 września 1944 roku. Została odznaczona Krzyżem Walecznych jeszcze przed powstaniem. Drugie nadanie Krzyża Walecznych ogłoszono w „Dzienniku Personalnym” MON nr 2 z dnia 28 czerwca 1949 roku.
Po wojnie Zaraz po wojnie (do 1946 roku) prowadziła kursy dla kierowniczek świetlic dziecięcych i prowadzących dziecińce w Warszawie. W 1947 roku zainicjowała i była wśród organizatorów pierwszego zjazdu poświęconego literaturze dla dzieci, który odbył się pod patronatem Związku Nauczycielstwa Polskiego w Warszawie. W tym okresie była również kierowniczką literacką Teatru Dzieci w Warszawie.