W latach 1973–1988 pracował jako aspirant, pracownik naukowy, pełniący obowiązki kierownika działu w Instytucie Filozofii i Prawa Akademii Nauk Białoruskiej SRR. Uzyskał stopień kandydata nauk (odpowiednik polskiego stopnia doktora), a następnie w 1986 roku – stopień doktora nauk prawnych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego). Temat jego dysertacji habilitacyjnej brzmiał: Problemy organizacyjno-prawne państwowego zarządzania budownictwem w ZSRR. Od 1988 roku do co najmniej 2004 roku był kierownikiem Katedry Teorii i Historii Państwa i Prawa Wydziału Prawa BUP. W 1990 roku uzyskał tytuł profesora.

Przygotowywał „Prawo o językach BSRR” przyjęte 26 stycznia 1990 roku na 14. sesji Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XI kadencji, które ustanawiało język białoruski jedynym językiem państwowym Białoruskiej SRR. W latach 1990–1991 (według innych źródeł – w latach 1991–1992) wchodził w skład Komitetu Nadzoru Konstytucyjnego ZSRR. W latach 1992–1996 pełnił funkcję przewodniczącego Centralnej Komisji ds. Wyborów Deputowanych Ludowych Republiki Białorusi (w 1994 roku przekształconej w Centralną Komisję ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów Republiki Białorusi;