Po kilku latach został przeniesiony do parafii w pobliżu Wyborga, gdy urodzili mu się kolejni trzej synowie (miał już wcześniej dwie córki i syna).
Po odłączeniu się Finlandii od Imperium Rosyjskiego ks. Szmarin z rodziną wyjechał do Piotrogrodu, żonę odwiózł następnie do Nowo-Sitowki. W 1918 Kławdija Szmarina zmarła na tyfus. Pięciorgiem dzieci Szmarinów zaopiekowała się matka zmarłej Anna Strielnikowa, zaś córką Kławdiją - krewni z Lipiecka. Ks. Szmarin został proboszczem parafii w Tiutczewie. Kilkakrotnie był zatrzymywany i nakłaniany do zrzeczenia się święceń kapłańskich, za każdym razem jednak odmawiał. W 1924 został uwięziony w Łebiedianach; ponownie odmówił rezygnacji z kapłaństwa.
20 sierpnia 1926 złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Warus, następnie zaś został wyświęcony na biskupa lipieckiego, wikariusza eparchii woroneskiej. Jako biskup zwalczał wpływy Żywej Cerkwi w Lipiecku i sąsiadujących rejonach. W latach 20. jego najstarszy syn Nikołaj, również kapłan prawosławny, został skazany na trzy lata łagru, zaś trzej młodsi synowie zmarli na gruźlicę.