1 lutego 1942 objął funkcję szefa wydziału III – kierownictwa obozu, jako następca Karla Fritzscha w obozie macierzystym KL Auschwitz I (), noszącym oficjalny tytuł kierownika obozu z zastępcy jego komendanta Schutzhaftlagerführera. W czasie pełnienia tej funkcji dał się poznać jako wyjątkowo sadystyczny oficer SS, sporządzający na więźniów i zatwierdzający meldunki karne, które kończyły często się ich śmiercią. Osobiście uczestniczył ponadto w egzekucjach więźniów, ich torturowaniu i wykonywaniu na nich okrutnych kar cielesnych, w wyniku których często tracili oni życie. Tolerował ponadto katowanie więźniów przez esesmanów i tzw. więźniów funkcyjnych oraz korupcję panującą powszechnie w obozie.
Stanowisko to piastował do 18 marca 1943 i został zastąpiony na nim przez Heinricha Schwarza, kiedy to został mianowany komendantem nowo powstałego KL Riga w Rydze na Łotwie, a następnie powierzono mu taką samą funkcję w również nowo powstałym KL Vaivara Estonii. Po likwidacji tego obozu 18 września 1944 powrócił do KL Dachau. Po problemach z sądownictwem SS związanych oskarżeniami o korupcję, kradzież mienia więźniów i nadużycia władzy w czasie pobytu w KL Auschwitz został oddany do dyspozycji inspektora obozów koncentracyjnych Richarda Glücksa oraz urlopowany służbowo.