Napięcie między dwoma mocarstwami wzrosło jeszcze gdy król Iberii, nominalny wasal szacha, ogłosił się poddanym Rzymian. Według Prokopiusza był to efekt polityki Kawada względem chrześcijaństwa, dominującego w Iberii. Szach perski rozpoczął prześladowania przeciwko tamtejszym chrześcijanom, chcąc zmusić ich do przejścia na zoroastryzm. Iberowie w 524 lub 525 roku, idąc za przykładem królestwa Lazyki, podnieśli bunt pod wodzą Gurgena. Cesarz Justyn zapewnił Iberów o swoim parciu i namówił nomadów żyjących na północ od Kaukazu do sojuszu z Gurgenem.
Wojna Walki rozgorzały w miejscach w których Rzymianie i Persowie walczyli o wpływy. W 525 roku rzymska flota zapewniła transport armii królestwa Aksum w czasie inwazji na Jemen. W 526 roku Lachmidzi, arabscy sojusznicy Persów, najechali rzymskie terytoria w Syrii i Mezopotamii. W tym samym roku doszło do bezpośrednich walk między Persami a Rzymianami na terenie Zakaukazia i Mezopotamii. W pierwszych starciach Persom udało się osiągnąć przewagę i początkowo przeważali nad Rzymianami. Po śmierci Justyna I w 527 roku władze objął Justynian.