Od stycznia 1942 był szefem sztabu artylerii, od maja – dowódcą, od listopada – dowódcą artylerii Frontu Leningradzkiego.
Okres powojenny Po wojnie, w latach 1945–1947, dowodził artylerią Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, a w latach 1947–1953 – artylerią wojsk na Dalekim Wschodzie. W latach 1953–1969 był komendantem Wojskowej Akademii imienia F. E. Dzierżyńskiego, od 1962 – profesorem.
Był autorem wielu prac naukowych, podręczników i pomocy dydaktycznych. Uczestniczył w przygotowaniu opracowania Radziecka artyleria podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej.
W latach 1969–1971 na emeryturze, w lipcu 1971 został mianowany inspektorem armii – doradcą Grupy Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.
Awanse gen. mjr artylerii 3 maja 1942; gen. por. artylerii 7 czerwca 1943; gen. płk artylerii 22 czerwca 1944; marszałek artylerii 22 lutego 1968.
Ordery i odznaczenia Order Lenina – trzykrotnie; Order Czerwonego Sztandaru – czterokrotnie; Order Suworowa I klasy; Order Kutuzowa I klasy; Order Bohdana Chmielnickiego I klasy; Order Suworowa II klasy; medale.
Bibliografia Radziecka Encyklopedia Wojskowa w 8 tomach, tom 6.