Rozwój nowoczesnych metod odwadniania kopalń w drugiej połowie XIX w., opartych na wykorzystaniu maszyn parowych, zmniejszył zainteresowanie funkcjonowaniem sztolni. Do końca lat 60. XIX wieku sztolnia odwadniała kopalnie gwareckie: „Franz” w Świętochłowicach, „Quintoforo” w Chropaczowie, „Saara”, „Eintracht”, „Belovsegen” i „Lithandra” w Nowym Bytomiu, „Catharina” i „Carl Emanuel” w Rudzie Śląskiej. Najpierw z odwadniania tą drogą zrezygnowała kopalnia „Król” oraz kopalnie gwareckie. Od lat 60. XIX wieku do 1953 roku sztolnia była wykorzystywana jako kolektor ściekowy dla pola zachodniego kopalni Królowa Luiza (Zabrze). W 1953 roku zlikwidowany został wylot (okno, niem. Mundloch) sztolni ozdobiony napisem Glück Auf (niemiecki odpowiednik alternatywnie używanego przez górników na Śląsku Szczęść Boże) mieszczący się przy ulicy Miarki (dawniej Stollenstrasse – ulica Sztolniowa), a sama sztolnia zamurowana, otamowana i częściowo podsadzona, a jakiekolwiek jej wykorzystanie zostało zaprzestane. Sztolnia była niewątpliwe interesującym projektem górniczym, lecz długi czas realizacji tego projektu – ponad 64 lata – spowodował, że już w momencie ukończenia straciła na znaczeniu zarówno jako droga transportowa, jak i jako element systemu odwadniania kopalń (rozpowszechnienie się wydajnych pomp o napędzie parowym) i pełniła jedynie