25 czerwca 1910 w soborze Przemienienia Pańskiego w Żytomierzu został wyświęcony na biskupa ostroskiego, wikariusza eparchii wołyńskiej. W jego chirotonii biskupiej udział wziął arcybiskup wołyński i żytomierski Antoni oraz czterech innych hierarchów. W 1915 został przeniesiony do eparchii orenburskiej jako jej wikariusz z tytułem biskupa czelabińskiego, zaś rok później został biskupem barnaułskim, wikariuszem eparchii tomskiej. Brał udział w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918. W 1918, po swoim powrocie do eparchii tomskiej, poparł wspierany przez wojska Kołczaka Tymczasowy Wyższy Zarząd Cerkiewny na Syberii. Nominowany na biskupa czelabińskiego i troickiego, nigdy nie objął swoich obowiązków. W 1919 wzmiankowany jako biskup akmoliński. W 1920, po upadku Kołczaka, został aresztowany w Irkucku razem z innymi biskupami, którzy zbiegli do tego miasta z Syberii zachodniej, szybko odzyskał wolność. W 1921 otrzymał nominację na biskupa pietropawłowskiego;