Kazimierz Żuliński (ur. 1831 w Radomiu, zm. 10 marca 1904 we Lwowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, powstaniec styczniowy, brat Romana, Tadeusza i Józefa Anzelma.
Życiorys Urodził się w 1831 w Radomiu. Uczył się w Krakowie, a po śmierci ojca w Warszawie. 26 lutego 1854 przyjął święcenia kapłańskie w diecezji warszawskiej. Początkowo posługiwał w Złatowie na ziemi łowickiej. Pierwsze lata posługi kapłańskiej spędził na wsiach. Od 1859 był katechetą w zakładach naukowych w Warszawie. Od 1862 był wikarym w warszawskiej parafii św. Aleksandra. Był zaangażowany w działalność narodową, wygłaszał patriotyczne kazania. W czasie powstania styczniowego o procesji z dnia 25 kwietnia 1863 został aresztowany wraz z 11 księżmi parafii warszawskich (był najmłodszy w tym gronie), w tym z abp. Zygmuntem Szczęsnym Felińskim. Po 48 godzinach kapłani zostali zwolnieni, a następnie pozostawali pod inwigilacją władz carskich. Poza obowiązkami czysto kapłańskimi ks. Żuliński udzielał się też w pracy społecznej wśród ludności Warszawy. Przez dom księdza przechodziła korespondencja i dokumenty Rządu Narodowego. Wskutek zdrady i denuncjacji jednego z aresztowanych Polaków był zmuszony do opuszczenia Warszawy pod koniec 1863. Trafił do Krakowa, gdzie pierwotnie miał zostać wikariuszem przy tamtejszej parafii Panny Maryi (wzgl. św.