Kodowanie znaków EBCDIC, wprowadzone przez IBM w 1964 roku wraz z serią komputerów IBM System/360, korzysta z 8 bitów na bajt, więc pozwala na zastosowanie 256 różnych znaków.
Niewielki wzrost w wielkości kodowania znaków w stosunku do wcześniejszych pozwolił na dodanie kilku znaków przestankowych, włącznie ze znakiem podkreślenia, które IBM uznało za znak podziału wyrazów, ale pisanych wyłącznie dużymi literami. W późniejszych wydaniach EBCDIC dodano małe litery. Raport IBM dotyczący NPL (pierwotnej nazwy języka programowania PL/I) pozostawia zestaw znaków niezdefiniowanych, ale wyraźnie uwzględnia znak łamania linii i podaje jako przykład identyfikatora RATE_OF_PAY. W roku 1967 znak podkreślenia został włączony do ASCII, zastępując podobnie wyglądający znak strzałki w lewo (←) o kodzie 95 (szesnastkowo 5F) w ASCII-1963 (zobacz również: PIP). Opracowany w Bell Labs na początku lat 70. XX wieku język programowania C umożliwia użycie znaku podkreślenia jako znaku alfanumerycznego
Historyczne W tekstowych interfejsach użytkownika (na przykład VT100, mainframe, ncurses), znak podkreślenia jest używany jako symbol pól.