3 stycznia 1920 został wyświęcony na biskupa dmitrowskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej. W Dmitrowie żył przez dwa lata. W 1922 został wezwany na Łubiankę i tam zatrzymany, po czym skazany na dwuletnią wolną zsyłkę do Kraju Zyriańskiego. W oczekiwaniu na transport, w więzieniu na Łubiance doznał ataku serca. Do 1925 przebywał na zsyłce w Wizindze. Po zwolnieniu przebywał w Pustelni Anosińskiej, a następnie w monasterze w Diwiejewie. Tam został w 1927 aresztowany razem z ihumenią Aleksandrą i biskupem Zenobim. Po kilkumiesięcznym pobycie w więzieniu w Niżnym Nowogrodzie został zmuszony do wyjazdu do Moskwie. Tam złożył oficjalną prośbę o zwolnienie z obowiązków biskupa wikariusza eparchii moskiewskiej, którym formalnie wciąż pozostawał. Po zaakceptowaniu prośby zamieszkał w Mielenkach. Tam w 1932 został po raz kolejny zatrzymany, oskarżony o przynależności do organizacji cerkiewno-monarchistycznej i skazany na trzyletnią zsyłkę do Kazachstanu. Do 1935 żył tam na zesłaniu, następnie od 1935 do 1937 przymusowo żył w Iszymie. Po ukończeniu odbywania kary dobrowolnie pozostał w tym samym mieście.