Politykę sojuszy z miastami i sąsiadami prowadził dalej. W 1337 r. sprzymierzył się z Rostockiem i Wismarem oraz z księciem szczecińskim Barnimem III Wielkim. W 1338 r. zawarty został układ ponad 20 książąt świeckich i duchownych oraz miast północnej części Rzeszy, zaprowadzający pokój w tym rejonie. Ten układ zapoczątkował okres prosperity w regionie oraz potęgi miast hanzeatyckich i był kilkukrotnie odnawiany. W 1341 r. Albrecht udał się w podróż do cesarza Ludwika IV Bawarskiego i w drodze został uwięziony przez hrabiego Saalfeld Guntera ze Schwarzburga. Uwolniony został dopiero w 1342 r. po interwencji cesarskiej.
Po śmierci Ludwika Bawarskiego nowy król Niemiec Karol IV Luksemburski ogłosił (aby osłabić syna Ludwika, Ludwika V, który był m.in. margrabią brandenburskim), że wszystkie ziemie, którymi książęta meklemburscy władali jako lennicy brandenburscy (m.in. Stargard), odtąd będą bezpośrednio lennami Rzeszy. To przeciągnęło książąt meklemburskich na stronę nowego króla, a ugruntowane zostało w 1348 r. wyniesieniem ich przez Karola do wyższej rangi (dotąd używali oni tytułu Fürst, odtąd – Herzog). Wsparli wówczas uznanego przez Karola za prawdziwego tzw. fałszywego Waldemara, podającego się za nieżyjącego Waldemara Wielkiego pretendenta do margrabstwa brandenburskiego (w którym rządzili rywale Karola, Wittelsbachowie).