cias-n-ego, kasztano-wa-ty, pięk-niej-szy, niedos-ta-tek.
Najwyższą formą skracania jest pismo parlamentarne, gdzie wprowadzone jest także skracanie zdań o standardowe wyrazy i związki frazeologiczne. Na tym poziomie wyróżnionych jest kilka metod: skracanie formą wyrazu, tj. pisanie samego przedrostka lub zakończenia, lub obu i porzuceniem tematu (np. rozwój→roz, wobec→w+c), skracanie źródłosłowu przez pisanie samego jego końca, początku, lub wręcz samogłoski źródłosłowu (np. zwłaszcza→zwł, wolność→ność), skracanie mieszane, czyli kompilację dwóch powyższych metod (np. osobiście→oso), skracanie logiczne, czyli opuszczanie wyrazów dających się domyślić z sensu zdania (np. dzień dobry→bry). Większość skrótów daje się łatwo rozpoznać, gdyż są pisane powyżej bazowej linii pisma.
Przypisy
Bibliografia Stenografja Polska według systemu Gabelsbergera-Polińskiego, Kazimierz Karpiński, Państwowe Wydawnictwo Książek Szkolnych we Lwowie, Lwów, 1938 Dzieje stenografji, Stefania Bobrowska, Szymon Taub, Władysław Chrapusta, Zespół towarzystw