Rozmowy z zarządem KČST potwierdziły przekazanie wszystkich „słowackich” budynków organizacji, nowemu podmiotowi. Wśród oddanych obiektów znalazły się m.in. Schronisko Holubego (w Białych Karpatach), Schronisko Štefánika pod Dumbierem, Schronisko pod Chabencem, Schronisko pod Veľkim bokiem (wszystkie w Niżnych Tatrach), Schronisko pod Kozicą, Schronisko pod Rysami (oba w Tatrach Wysokich), dom w Liptowskim Mikułaszu (Liptów), Schronisko na Kláštorisku (w Słowackim Raju), Schronisko Zadielskie, Schronisko przy Domicy, dom w Jasovie (wszystkie w Krasie Słowacko-Węgierskim). Część z nich od pierwszego dnia powołania Klubu znalazła się na terytorium, które zgodnie z arbitrażem wiedeńskim zajęły Węgry.
Słowacki klub podjął jednocześnie współpracę ze swoim odpowiednikiem – Czeskim Klubem Turystów i Narciarzy. Zakładano również powołanie związku Turystów i Narciarzy Republiki Czecho-Słowackiej. Plany te nie doczekały się realizacji ze względu na zajęcie Czech, utworzenie Protektoratu Czech i Moraw oraz Kraju Słowackiego (tzw.