80 osób i skupiała swą działalność wokół Państwowej Opery w Bydgoszczy.
Stowarzyszenie realizowało swe cele statutowe poprzez organizowanie recitali, koncertów, audycji fonograficznych i odczytów, udział w spektaklach premierowych macierzystej opery i innych teatrów operowych w kraju, a także popularyzowanie postaci szczególnie zasłużonych dla bydgoskiego środowiska muzycznego oraz fundowanie nagród dla laureatów wybranych konkursów wokalnych.
Pierwszym prezesem Towarzystwa został Henryk Martenka, a później kolejno: Genowefa Kozińska, Krystyna Matuszewska, Piotr Karczewski, Hanna Kobierowska, Bożena Krupa-Madej. W latach 80. organizowano cykliczne spotkania popremierowe z realizatorami spektakli bydgoskiej opery oraz nagradzano najlepszych solistów po zakończeniu sezonów artystycznych „Srebrnymi maskami”, statuetkami „Pierrota” i „Kryształowej Rozyny”. Otrzymywali je m.in.: Magdalena Krzyńska, Teresa Sobotka-Anastasow, Edward Stasiński, Ryszard Smęda, Bronisław Pekowski, Anetta Wakarecy. W latach 90. XX w. Towarzystwo Operowe przyjęło za swą patronkę Felicję Krysiewiczową – pedagoga, śpiewaczkę, współtwórczyni teatru muzycznego w Bydgoszczy.