Niedługo potem otrzymała tytuł naukowy doktora habilitowanego, będąc jedną z nielicznych osób, które zdobyły ten tytuł w resortowym instytucie regionalnym.
W 1972 roku przeniosła się do Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, gdzie została zatrudniona jako docent. Ze względu na jej bogate doświadczenie badawcze, powierzono jej dwa lata później kierownictwo Zakładu Technologii Chemicznej w Instytucie Chemii WSP. W latach 1975–1981 pełniła funkcję zastępcy dyrektora tego instytutu. W 1984 roku otrzymała tytuł profesora.
Poza działalnością naukowo-dydaktyczną, brała czynny udział w życiu społeczno-politycznym Opola. Od kwietnia 1980 do sierpnia 1981 roku była przewodniczącą Rady Zakładowej Związku Nauczycielstwa Polskiego w WSP, przyczyniając się do współdziałania członków NSZZ „Solidarność” z członkami związków państwowych. W styczniu 1982 była współzałożycielką Obywatelskiego Komitetu Ocalenia Narodowego w Opolu, a następnie przewodniczyła Wojewódzkiej Radzie Patriotycznego Ruchu Ocalenia Narodowego w Opolu.