W 1923 w czasopiśmie „Nowa Ukraina (Berlin-Praga)” opublikowana została, wraz z utworami Teodozija Ośmaczki i Wałerjana Pidmohylnego, opowiadanie Anarchisty oraz cykl nowel Powstanci. Utwory opisywały trudną, porewolucyjną sytuację na ukraińskiej wsi; były również protestem przeciw agresywnej polityce bolszewików. Autorom władze sowieckie zarzuciły o współpracę z „emigracją antysowiecką” (Wołodymyrem Wynnyczenką, który wspierał publikację).
W 1924 poznał i wkrótce potem ożenił się z Tamarą Moroz, studentką Kijowskiego Instytutu Kinematografii. Małżeństwo mieszkało na terenie Soboru Sofijskiego i ich dom z czasem stał się miejscem spotkań kijowskich literatów (m.in. Wałerjan Pidmohylny, Mychajło Iwczenko, Borys Antonenko-Dawydowycz, Jewhen Płużnyk, Marija Hałycz, Teodozij Ośmaczka – z którym Kosynka bardzo się zaprzyjaźnił, przez co żartobliwie nazywano ich Kośmaczką), którzy stworzyli stowarzyszenie Łanka (od 1926 Majsternia rewoljucijnoho słowa).
W tym właśnie czasie opublikowano nowe tomiki autora: W żytach (1926), Polityka (1927), Wybrani opowidannia (1928, 1929).