Oceny dorobku dokonywał na podstawie almanachu tej grupy wydanego w 1919.

W późniejszych wypowiedziach teoretycznych Tofel zarzucił starszemu pokoleniu artystów żydowskich, że porzucili własne korzenie zbyt szybko i zbyt radykalnie. Zalecał stworzenie wspólnoty artystów, która tworzyłaby sztukę żydowską poprzez zanurzenie się w wyblakłym dziedzictwie kulturalnym. W 1925 wraz z Benjaminem Kopmanem (1887–1966) oraz z Dawidem Ignatoffem (1884–1954), wydawcą pisma „Szriftn” i liderem grupy awangardowej zwanej „Die Junge”, Tofel założył Żydowski Ośrodek Artystyczny (Jewish Art Center) w Nowym Jorku. Artyści pragnęli uwydatnić wagę tradycyjnej kultury i sztuki żydowskiej, która bardzo szybko zanikała na nowym kontynencie.

Tofel pisał liczne artykuły dotyczące sztuki i problematyki żydowskiej w nowojorskich czasopismach żydowskich „Freie Arbeiter Stimme”, „Zukunft”, „In zikh”, „Oyfkum”, „Brikn”, „Hemshekh”. Nawiązując do tematyki biblijnej porównał ducha, którym próbował przepoić każde swoje dzieło malarskie, do ducha Boga, który pozostaje niewidoczny w świątyni wewnątrz tabernakulum. Tofel zalecał tchnąć w każdy obraz ducha jakieś niezidentyfikowanej świętości, która rodzi się w duszy artysty podczas tworzenia.