Od 1 stycznia 1921 do 31 stycznia 1922 r. pełnił obowiązki pomocnika kustosza Muzeum Archeologicznego PAU, a od 1 października 1921 do 30 września 1923 r. pracował jako asystent przy katedrze archeologii przedhistorycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1922 r. doktoryzował się z zakresu prehistorii jako przedmiotu głównego i z archeologii klasycznej jako pobocznego. W latach 1923 i 1925 odbył podróże naukowe do Niemiec i Austrii, w latach 1928 i 1929 studiował zbiory przedhistoryczne w Czechach, Niemczech i na Węgrzech, zbierając materiały do swych prac naukowych, a w 1930 r. wziął udział w kongresie prehistoryków bałtyckich w Rydze. W maju 1926 r. objął urząd sekretarza Komisji Antropologii i Prehistorii PAU, który sprawował aż do śmierci.
W 1928 r. habilitował się w Krakowie i prowadził wykłady z prehistorii aż do śmierci. Wychował szereg kontynuatorów m.in. Jan Bartys, Jan Fitzke, Rudolf Jamka, Tadeusz Reyman, Józef Marciniak, Stefan Nosek, Gabriel LeńczykAnna Tyniec, Józef Żurowski. Archeolog i konserwator krakowski, [w:] Materialy i doslidrenija z arheologij Prikarpatja i Volyni 19, Lviv 2015, s. 106.. W 1934 r., po ustąpieniu z katedry prehistorii prof. Włodzimierza Demetrykiewicza, Rada Wydziału Filozoficznego UJ uchwaliła jednogłośnie jego kandydaturę na profesora tego przedmiotu.