W 1962 objął stanowisko dyrektora Państwowego Teatru Muzycznego Opery i Operetki w Bydgoszczy. Dwuletni okres jego pracy jako dyrektora był twórczym etapem w rozwoju opery bydgoskiej. Będąc doświadczonym dyrygentem, podniósł poziom artystyczny zespołów artystycznych. Za jego kadencji nastąpiła znaczna stabilizacja organizacyjna. Z jego inicjatywy powołano własną etatową operową orkiestrę (1963) oraz zmieniono nazwę instytucji na „Opera i Operetka”. Realizowano przejrzystą koncepcję repertuarową. Większością premier były opery, m.in. Eugeniusz Oniegin P. Czajkowskiego, Carmen G. Bizeta, Uprowadzenie z seraju W.A. Mozarta. Wystawiono też balet Król wichrów Feliksa Nowowiejskiego - po raz pierwszy po wojnie właśnie w Bydgoszczy. Będąc sam inscenizatorem-reżyserem, jako swoją pierwszą premierę przedstawił sceniczną realizację kantaty Widma S. Moniuszki do tekstu Dziadów A. Mickiewicza (6 listopada 1962).