Sukces ten szeroko odnotowała bydgoska prasa, bo był to pierwszy międzynarodowy i tak prestiżowy splendor, jaki przypadł artyście reprezentującemu bydgoski teatr operowy.
W kolejnych latach tworzyła kreacje operowe w spektaklach: Czarodziejski flet W.A. Mozarta (Pamina), Zaczarowane koło J. Gablenza (Basia), Don Carlos G. Verdiego (Elżbieta Valois), Poławiacze pereł G. Bizeta (Leila) oraz operetkowe w Krainie uśmiechu F. Lehára. Po zdobyciu wokalnych i scenicznych doświadczeń w Bydgoszczy w 1973 r. została zaangażowana do Teatru Wielkiego w Warszawie. Na przywitanie ze stołeczną publicznością zaśpiewała dwie partie w prapremierach polskich oper współczesnych: Chłopach W. Rudzińskiego (Jagna) i Diabłach z Loudun K. Pendereckiego (Siostra Gabriela). Po sukcesach krajowych uzyskała także poklask za granicą, co pozwalało ją z czasem zaliczyć do grona najbardziej eksportowych polskich śpiewaczek operowych.
W kolejnych latach pojawiała się w Bydgoszczy na gościnnych występach, śpiewając na koncertach w Filharmonii Pomorskiej. Dała też kilka wokalnych recitali, m.in. z okazji jubileuszu Bydgoskiego Towarzystwa Muzycznego.