Granica krzyżacko-polska – granica o różnym przebiegu istniejąca w latach 1231–1525. Powstała w okresie rozbicia dzielnicowego, kiedy książę Konrad I mazowiecki zawarł umowę z zakonem krzyżackim, który zobowiązał się bronić ziem książęcych przed Prusami. W zamian za walkę książę nadał im ziemię chełmińską, nie rezygnując z prawa zwierzchności nad nią.
Pierwsi rycerze zakonni przybyli tam w 1231 roku.
Początkowo (1237) granica państwa zakonu krzyżackiego opierała się o rzekę Drwęcę i Wisłę (od Torunia do jej ujścia do Zalewu Wiślanego).
W 1308 Krzyżacy podbili Pomorze. Powstała wówczas granica, potwierdzona pokojem kaliskim (1343), istniejąca do 1466 roku (II pokój toruński). Granica ta rozpoczynała się na zachodzie od styku granic Polski, zakonu krzyżackiego i Księstwa Pomorskiego nad rzeką Gwdą (Lędyczek), następnie biegła w kierunku wschodnim, opierając się o rzeki Debrzynkę, Kamionkę i Brdę i dochodziła do Jeziora Koronowskiego, skąd krętą linią dochodziła do Wisły (na południe od Topolna).
Opierając się o Wisłę, biegła początkowo w kierunku południowym, następnie południowo-wschodnim w kierunku Torunia, pozostawiając Nieszawę po stronie krzyżackiej.
Za Toruniem biegła rzeką Drwęcą, by na południe od Brodnicy skierować się w kierunku wschodnim do styku granic Polski, zakonu krzyżackiego i polskiego lenna Mazowsza.