Jak pisze Bazylow:
Aleksander II natychmiast zdecydował o powierzeniu mu stanowiska ministra spraw wewnętrznych, jak również powierzeniu kilku innych tek ministerialnych liberałom. Okres sprawowania przez niego tegoż urzędu określany jest w literaturze mianem "dyktatury serca", zaś polityka Łorisa-Mielikowa – "polityką wilczej paszczy i lisiego ogona".
W okresie urzędowania Łorisa-Mielikowa doszło do liberalizacji polityki wewnętrznej: ograniczono budżet tajnej policji, zredukowano liczbę skazywanych na deportację, ożywił się ruch ziemski, III Oddział Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej MościTj. tajną policję. zmieniono w departament policji państwowej. Na przełomie lat 1880/1881 minister, wobec powodzenia wcześniejszych działań, przystąpił do wdrażania dalej idących projektów politycznych. Najważniejszy z nich zakładał włączenie przedstawicieli społeczeństwa (częściowo wskazanych przez cara, częściowo zaś wytypowanych w wyborach) w dyskusji nt. reform finansów państwa i reformy administracyjnej. Wymienieni przedstawiciele – urzędnicy carscy oraz delegaci miast i ziemstw – mieli utworzyć Komisję Ogólną, zaś 10-15 najwybitniejszych wejść do Rady Państwa. Kolejnym krokiem miało być przekonanie Aleksandra II do wprowadzenia w Rosji konstytucji.