III. pojemność wszystkich porów i powierzchnię zewnętrzną). Metoda może nie dać jednoznacznych wyników, gdy adsorbent charakteryzuje się ciągłym rozkładem wielkości porów i wykres zależności nie posiada odcinków prostoliniowych. Inny problem, który się często pojawia przy analizie izoterm za pomocą tej metody, to np. ujemna wartość objętości mikroporów. Problem taki pojawia się, gdy zastosowany adsorbent wzorcowy zawiera proporcjonalnie więcej porów danego typu niż adsorbent wzorcowy. Wybierając (lub tworząc) odpowiedni adsorbent wzorcowy, musimy godzić się na pewien kompromis, pamiętając o tym, że ze względu na dokładność pomiarów izotermy adsorpcji musi on mieć dostatecznie dużą powierzchnię właściwą. To z kolei oznacza, że jest on mezo- lub makroporowaty, a najczęściej też, że musi być silnie rozdrobniony. Małe ziarno oznacza w praktyce pojawienie się małych porów uformowanych na styku tych ziaren. Aby uniknąć w/w błędów należy wyszukać odpowiednią izotermę standardową w literaturze; może być również celowe stosowanie różnych izoterm wzorcowych w różnych zakresach rozmiarów porów.
Kategoria:Adsorpcja