W 1921 przeniósł się do Berlina, gdzie w 1922 brał udział w Wielkiej Berlińskiej Wystawie Sztuki (niem. Große Berliner Kunstausstellung). W 1923–1924 współzałożyciel wraz z Mies van der Rohem grupy „Zehnerring” w Berlinie. Od 1926 sekretarz grupy architektonicznej „Der Ring”, którą reprezentował w 1928 na spotkaniu założycielskim Congrès international d’architecture moderne (CIAM) (pol. Międzynarodowy Kongres Architektury Nowoczesnej) w szwajcarskim La Sarraz.
W 1935 przejął berlińską Reimannschule, którą przemianował na Szkołę „Kunst und Werk”. Po zbombardowaniu szkoły podczas działań wojennych w 1943 przeniósł się do rodzinnego Biberach an der Riß. W 1946 odpowiedzialny za odbudowę w strefie francuskiej. W latach 1947–1950 współpracownik Instytutu Budownictwa przy Akademii Nauk w Berlinie. Od 1955 członek Akademie der Künste.
Działalność W 1925 Häring ukończył swój esej „Wege zur Form”. w którym przedstawił swoje rozważania na temat architektury – forma architektoniczna powinna wyrastać z otoczenia i funkcji danego budynku, który miał przez to być wyodrębnionym, indywidualnym projektem. Rozważania te były w opozycji do idei uniwersalizmu Mies van der Rohego, a Häring często bywa utożsamiany z organiczną tradycją modernizmu, obok Franka Lloyda Wrighta i Alvara Aalto.