Panzerbüchse 39 PzB 38 był używany, ale nie stał się standardową bronią przeciwpancerną Wehrmachtu. Uproszczono więc jego konstrukcję, zachowując zamek klinowy, ale otwierany był on teraz przez złamanie chwytu pistoletowego. Podobnie jak poprzednia wersja, PzB 39 miał składaną kolbę dla ułatwienia transportu; wyposażono je też w pojemniki na amunicję montowane po obu stronach zamka. PzB 39 był produkowany w latach 1940–41, łącznie wyprodukowano 39232 sztuki tej broni.
Po analizie polskiej amunicji do polskiego kb ppanc wz. 35 („Ur”), zastosowano do niemieckich karabinów amunicję z rdzeniem wolframowym, w miejsce dotychczas używanego stalowego, co poprawiło ich zdolność przebijania pancerza.
Granatbüchse Modell 39 Począwszy od 1942 PzB 38 i PzB 39 zostały wycofane z czynnej służby, gdyż ze względu na coraz grubsze pancerze czołgów nie stanowiły już skutecznej broni przeciwpancernej.
Zostały one przebudowane na granatniki do wystrzeliwania granatów nasadkowych Granatbüchse Modell 39 (GrB 39) – ich lufa została skrócona do 610 mm i na jej końcu umieszczono garłacz (niem.