W 1973 roku przeprowadził się do Opola, zostając adiunktem na Wydziale Budownictwa Wyższej Szkoły Inżynieryjnej (od 1996 roku pod nazwą Politechnika Opolska). W 1978 roku na po Rada Wydziału Budownictwa Politechniki Gdańskiej nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. Z zagadnień dynamiki budowli wieżowych przy losowym obciążeniu wiatrem. W tym samym roku objął stanowisko docent w opolskiej uczelni technicznej. W 1989 roku otrzymał tytuł profesora nauk technicznych oraz stanowisko profesora nadzwyczajnego, a niedługo potem w 1994 roku profesora zwyczajnego.
W czasie swojej kariery naukowej przebywał na stażach i stypendiach naukowych w Berlinie Zachodnim, Danii, Republice Federalnej Niemiec, Stanach Zjednoczonych oraz Japonii. Jest członkiem wielu prestiżowych instytucji, korporacji i organizacjach naukowych, takich jak: Sekcja Mechaniki Konstrukcji Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN, Sekcja Metod Komputerowych w Mechanice Komitetu Mechaniki PAN, Sekcja Metod Stochastycznych w Mechanice Komitetu Mechaniki PAN, Polskie Towarzystwo Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, a także Polski Związek Inżynierów i Techników Budownictwa.