Ryzalit na piętrze był podzielony 6 półkolumnami korynckimi wielkiego porządku.
W połowie XIX wieku budynek należał już do hr. Adama Ożarowskiego, a w 1868 roku został sprzedany hr. Michałowi Stadnickiemu i przez kolejne kilkadziesiąt lat należał do jego spadkobierców. Po I wojnie światowej kamienica przeszła w ręce rodziny Bonieckich. W latach od około 1920 do 1931 w budynku funkcjonowała restauracja „Kresy”, a potem filia cukierni „Napoleonka”. W 1922 roku dom przeszedł remont.
Przed budynkiem znajduje się właz kanału, którym powstańcy warszawscy ewakuowali się z placu Krasińskich. W ciągu kilkudziesięciu godzin trasę tę przebyło ponad 4,5 tysiąca powstańców. Właz został osłonięty płytami chodnikowymi, aby chronić wychodzących przed ogniem niemieckim od strony gmachu Banku Gospodarstwa Krajowego. Do budowy tej osłony zostali przymuszeni jeńcy niemieccy. W tym czasie w kamienicy były jeszcze szyby w oknach, w późniejszych dniach powstania dom został spalony, część fasady zawaliła się aż do fundamentów. Znaczna część budynku została rozebrana w 1946 roku i cały dom został odbudowany w latach 1949–1950 według projektu Jerzego Beilla.
Obecna elewacja od strony ulicy Wareckiej jest siedmioosiowa.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Zdjęcia kamienicy
Mikulskiego Kategoria:Nieruchomości zreprywatyzowane w Warszawie