Do najważniejszych osiągnięć naukowych Hermana należą m.in.: opracowanie oryginalnej metody iniekcji do komór bocznych mózgu u szczurów (1970) i myszy (1973); odkrycie działania tuftsyny na mózgowie (1980); poznanie zupełnie nowych mechanizmów działania leków antypsychotycznych (1970–1980); odkrycie wpływu enkefalin na układ immunologiczny (1990); uzyskanie nowych faktów dotyczących wpływu leków przeciwmiażdżycowych na układ immunologiczny człowieka (1998); opisanie nowych dowodów popierających hipotezę udziału procesów zapalnych w powstawaniu zmian miażdżycowych u człowieka (2000).
Jego żoną była Anna Dyaczyńska-Herman; lekarka, anestezjolog, prof. dr. hab. Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach.
Na emeryturę przeszedł we wrześniu 2006.
Został pochowany na cmentarzu Przemienienia Pańskiego w Żywcu.
Polska Akademia Umiejętności przyznaje stypendium naukowe im. Anny z Dyaczyńskich i Zbigniewa Hermanów dla młodych lekarzy.
Odznaczenia Odznaczony Krzyżem Oficerskim oraz Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Jerzy Vetulani: Jak poznałem przyjaciela – wspomnienie o Zbigniewie Hermanie