Podjęła tę decyzję ze względu na swoje ambicje literackie, zaangażowanie w powstający ruch National Association for the Advancement of Colored People, a zwłaszcza z uwagi na swój stosunek uczuciowy do Williama Edwarda Burghardta Du Bois, redaktora naczelnego The Crisis, pisarza, działacza praw obywatelskich, założyciela NAACP, z którym związała się już w czasach studiów. Du Bois pomógł Fauset w uzyskaniu pracy dla nauczycielki na letnich kursach w Fisk University. Od tego momentu przez całe swoje życie prowadzili między sobą korespondencję. Przyjaźń zadzierzgnięta między nimi w latach pracy pisarki w The Crisis odznaczała się wzajemnym podziwem i poparciem. Du Bois zachęcał ją do pracy literackiej i wysoko oceniał jej utwory. Gdy organizował konferencje europejskie w ramach Kongresu Panafrykańskiego, Fauset układała harmonogram jego podróży, zbierała dla niego materiały, redagowała przemówienia i prowadziła gazetę podczas jego nieobecności.