W kolejnych latach wprowadzono nową organizację produkcji w liniach potokowych i gniazdach obróbczych przy zastosowaniu półautomatów. W tym czasie rozbudowane zostały biura konstrukcyjne, izba pomiarów i laboratoria. Uruchomiono też produkcję podstawowego wyrobu przedsiębiorstwa – samocentrujących uchwytów tokarskich. W 1958 r. przedsiębiorstwo rozbudowało własną odlewnię i uruchomiło kuźnię. Dwa lata później zakończono budowę biurowca socjalno-administracyjnego, w którym znalazły się m.in. przychodnia lekarska i gabinet stomatologiczny.
W latach 1956–1960 zatrudnienie w przedsiębiorstwie wzrosło o połowę, o połowę wzrosła również produkcja. W tym czasie wyroby przedsiębiorstwa znalazły nowe rynki zbytu m.in. w Brazylii, Turcji i Czechosłowacji. W 1963 r. na mocy uchwały Rady Ministrów Fabryka Przyrządów i Uchwytów otrzymała prawa przedsiębiorstwa specjalizującego się w produkcji eksportowej. Niedługo później w przedsiębiorstwie powołano do życia Dział Postępu Technicznego, który skupiał najzdolniejszych konstruktorów i technologów pracujących nad opracowywaniem nowoczesnych wyrobów i nad ulepszeniem technologii. W 1962 r. powstał Dział Głównego Konstruktora, wprowadzono też „Normy Techniczne Uzasadnione”.