Historia energoelektroniki Energoelektronika jest częścią elektrotechniki o znacznie krótszej historii. Za jej początek można uznać przełom XIX i XX wieku. Największe znaczenie w początkowym rozwoju energoelektroniki miały: 1895 – jednofazowy prostownik mostkowy (zwany mostkiem Graetza, Karol Pollakpatent brytyjski 24398) 1901 – prostownik rtęciowy (Hewitt Cooper) 1923 – tyratron (Irving Langmuir, Hall) 1933 – ignitron (Joseph Slepian)
Wynalezienie tranzystora w 1948 roku zapoczątkowało nowy etap w rozwoju energoelektroniki: energoelektronikę półprzewodnikową. Od tego czasu opracowano wiele nowych elementów półprzewodnikowych, uległy również znacznemu zwiększeniu ich zakresy prądowe i napięciowe. Jest to proces ciągły i również w chwili obecnej następuje szybki rozwój tej dziedziny techniki.
Współczesna energoelektronika powstała około 30–40 lat temu i początkowo była związana jedynie ze sterowaniem pracą silników elektrycznych. Pierwsze przekształtniki były zbudowane z tyrystorów mocy, które wymagały dużego impulsu prądowego, jako sygnału sterującego, i mogły pracować jedynie w niewielkim zakresie częstotliwości (rzędu kHz). Ostatnie trzydzieści lat stanowi okres wielkiego rozwoju energoelektroniki.