thumb|230px|Mu’ammar al-Kaddafi, Gamal Abdel Naser i Numajri na lotnisku w Trypolisie w 1969 roku 25 maja 1969 roku wraz ze współpracownikami obalił cywilny reżim Isma’ila al-Azhariego. Po sukcesie puczu został awansowany do stopnia generała, objął urząd premiera, ministra obrony i przewodniczącego Rady Dowództwa Rewolucji. W skład Rady weszli zarówno politycy z północy i południa kraju. Duże wpływy w niej posiadali działacze wiązani z marksizmem. Zrewoltowane wojsko aresztowało prominentów dotychczasowego reżimu i odesłało na przymusową emeryturę starszych oficerów. W polityce wewnętrznej ogłoszone utworzenie „republiki demokratycznej“ i rozwój „socjalizmu sudańskiego“. Zawieszono tymczasową konstytucję, zniesiono instytucje rządowe i zakazano działalności partii politycznych. Rozpoczął kampanię laicyzacji, rozdziału państwa i religii, sekularyzacji szkół i ograniczania wpływów konserwatywnego duchowieństwa. W polityce gospodarczej Rada znacjonalizowała wiele gałęzi przemysłu i sektor bankowyNadeem F. Paracha: Socjalizm islamski. Część II – czas sukcesów (1952-78).