Ducreux powrócił do Paryża w 1793 roku i nawiązał współpracę z Jakiem-Louis Davidem, który pomógł mu kontynuować karierę malarza. Miejscem zamieszkania dla niego był wówczas nieformalny salon dla artystów i muzyków, którzy zlecali mu malowanie portretów. Jednym ze zleceniodawców był Étienne Méhul, który prawdopodobnie wybrał Ducreux na pierwowzór głównego bohatera jednej ze swych oper.
Ducreux miał wiele dzieci. Jego najstarszy syn Jules był malarzem oraz kapitanem piechoty, poległ w bitwie pod Jemappes; do dziś zachowało się wiele z jego obrazów. Jego najstarszą córką była , również malarka.
Twórczość Ducreux specjalizował się w malowaniu portretów, jego pierwsze prace były wykonane pastelami i przedstawiały takie osoby, jak Pierre-Jean Mariette, Comte de Caylus oraz Ange-Laurent de la Live de July. Od 1760 roku Ducreux prowadził listę swoich prac, ale bardzo rzadko podpisywał swoje dzieła. Z tego powodu wiele jego prac przypisywano innym artystom.
Następne portrety przedstawiały między innymi Pierre'a Choderlos de Laclos, Marię Antoninę czy też Ludwika XVI. W latach 80. i 90.