Służba Porządku (Ordnungdienst) w Okręgu Generalnym „Białoruś” początkowo była podporządkowana głównodowodzącemu Wehrmachtem „Ostlandu”, zaś od 22 października 1941 r. niemieckiej służbie ochrony porządku „Ostlandu”. Na jej czele stał Szef Policji Porządkowej Niemiec. Operacyjnie służba ochrony porządku podlegała Wyższemu Dowódcy Policji i SS w Okręgu Generalnym „Białoruś”. Poszczególne oddziały pomocniczej policji porządkowej znajdowały się pod zwierzchnością miastowych i polowych komendantur dywizji bezpieczeństwa. W instrukcji z 14 czerwca 1942 r., przeznaczonej dla burmistrzów okupowanych miast, zadania dla służby porządku zostały podzielone na następujące dziedziny: kryminalno-policyjną (przestępstwa kryminalne, ochrona urzędów, magazynów, instalacji militarnych itp.); państwowo-policyjną (prowadzenie śledztw nad wszystkimi przestępstwami, skierowanymi przeciwko okupacyjnym władzom niemieckim); ochronę porządku powszechnego (kierowanie ruchem drogowym, nadzór nad stanem dróg, ochrona przeciwpożarowa, służba wartowniczo-patrolowa); zadania „specjalnego przeznaczenia” (współuczestniczenie w zwalczaniu partyzantki, desantów powietrznych i spadochroniarzy, asystowanie transportom specjalnym itp.). Każdy policjant porządkowy miał obowiązek nosić na ramieniu opaskę z numerem i ausweis, w którym był wpisany ten