obaj bracia zostali mianowani przez Marka Antoniusza tetrarchami.

Kilka lat później kiedy zarówno Cezar jak i Antypater umarli, panowanie Heroda weszło w najtrudniejszy okres, sytuacja ta pogorszyła się jeszcze bardziej, po tym jak syn Arystobula II|, Antygon korzystając z poparcia partyjskiego księcia Pakorusa I w 40 roku p.n.e, objął rządy nad Judeą. Uwięził on brata Heroda, Fazaela który w kilka dni później popełnił samobójstwo w więziennej celi. Po tym wydarzeniu Herod nie odważył się już pozostać w kraju, i uciekł przez Egipt do Rzymu. Natomiast Antygon panował jako król w Jerozolimie w latach 40 p.n.e.-37 p.n.e. W Rzymie jednak Herodowi udało się uzyskać nominację na króla Judei, ale zajęło mu jeszcze trzy lata, zanim zdołał odbić swe królestwo Antygonowi. Po trzech miesiącach oblężenia 37 p.n.e. pojawił się wreszcie w Jerozolimie witany przez mieszkańców, którym okrutne rządy ostatniego Machabejczyka odebrały narodowy sentyment do tej dynastii.

Antygon został stracony przez Rzymian.